Over mij

Ruud Alting (1993) is De Vliegende Fotograaf en staat voor u klaar om luchtfoto’s te maken. Lees op deze pagina meer over mij.

Wie is De Vliegende Fotograaf?

Om maar meteen met de deur in huis te vallen. Nee, ik ben (nog) geen piloot en ik kom ook niet uit een familie die enigszins bekend is met de aviation. Zelfs fotografie of enige andere vorm van kunst komt er niet in voor. Wel kom ik uit een ondernemersfamilie. Mijn bloedlijn kenmerkt zich door meerdere ondernemingen, maar wel allemaal in een ander vakgebied.

Het begin

Ik neem u mee terug naar begin 2013. Ik was nog geen 20 jaar oud en ik was in de afrondingsfase mijn MBO-opleiding. Dit terwijl ik ook al 4 jaar een fulltime baan had in de metaalbewerking. Mijn leven zag er uit zoals dat van zoveel jongens van mijn leeftijd. Gewoon lekker werken, geld verdienen en sparen voor later. Je school netjes afmaken en je toekomst een beetje plannen. Mijn 20e verjaardag naderde en ik voelde me langzaamaan ziek worden. Ik stond zonder het te weten aan de vooravond van een hele nare periode.

Ziekte

In de periode van langdurige ziekte kon ik een aantal maanden niet werken, voelde ik mij machteloos tegenover mijn eigen lichaam en ik kreeg gaandeweg meer en meer het idee dat mijn leven op korte termijn zou kunnen stoppen. Gelukkig werd genezing mij gegund, ik krabbelde langzaam op en ik mocht van mijn artsen weer aan het werk. Stukje bij beetje mocht ik meer gaan werken,  maar zoveel en zolang als daarvoor dat kon echt niet meer. 

Mijn leven zag er uit zoals dat van zoveel jongens van mijn leeftijd.

Van ziekenhuis naar fotostudio

De doktoren wezen me erop dat ik allang blij mocht zijn als ik mijn 40 urige werkweek weer aan kon en dus besloot ik in mijn vrije tijd maar te gaan fotograferen. Fotograferen is immers ook een stukje techniek, dus heel ver van mijn eigen werk hoefde ik ook niet te gaan. Het fotograferen ging mij goed af en ik had er veel plezier in. Ik huurde zelfs een leegstaand kantoor om er een eigen fotostudio in te beginnen. Ruim 2 jaar heb ik mezelf helemaal uit kunnen leven en het het vak van fotograaf onder de knie gekregen.

Alleen was er één probleem: ik had vliegangst.

Mijn liefde: Texel

Dan was er nog een ‘liefde’ in het spel: namelijk Texel. Een Waddeneiland waar ik al mijn hele leven lang kom en waar ik goede herinneringen aan koester. Vele foto’s heb ik daar ook geschoten en ook de TESO-veerboten hadden door hun markante uitstraling een mooie herinnering in mijn bestaan. Toen in 2016 er een nieuwe Texelse veerboot in de vaart kwam, realiseerde ik mij dat ook de oude veerboot binnen afzienbare tijd zou stoppen met varen. Ik bedacht mezelf dat als ik nog een ‘speciale’ foto wilde maken van het schip en dat ik die foto misschien maar vanuit een vliegtuig moest nemen. Alleen er was één probleem: vliegangst.

Een luchtfotograaf met vliegangst?

Ik was nog niet geheel hersteld van mijn ziekte en ik besprak met mijn psycholoog – waar ik al langere tijd mee aan het praten was – wat ik moest doen. Hij gaf het advies om de vliegangst te overwinnen door deze angst niet te negeren, maar juist te omarmen. Zoals ik dat ook met andere vormen van angst moest doen, alles om te herstellen!

Maandag 16 augustus 2016. Ik was op vakantie op Texel en ik had een afspraak op het vliegveld van Texel voor mijn eerste fotovlucht. Een jonge piloot kwam naar mij toe en besprak het plan van aanpak en we konden gaan. Mijn hartslag was minstens zo hoog als het toerental van de motor, maar de take-off was een feit!

Na enkele honderden meters te zijn gestegen werd koers gezet naar het zeegat Marsdiep tussen Den Helder en Texel. In de lucht hobbelden we nogal wat op en neer want een klein vliegtuigje heeft snel last van turbulentie. Eenmaal bij de veerboten aangekomen werd de snelheid verminderd, de daling ingezet en deed ik het raampje open. Alle angst en spanning was ineens weg.

Alle angst en spanning was ineens weg.

Terwijl de piloot 10 rondjes tussen Den Helder en Texel heeft gevlogen deed ik mijn best om een paar mooie plaatjes te schieten. Toen we klaar waren gaf ik opdracht om weer terug te keren naar het vliegveld. Eenmaal op de grond opende ik mijn laptop om de beelden te bekijken. Ongelooflijk! Wat waren de beelden mooi. De mensen om me heen vonden de beelden ook prachtig en ik besloot een paar maanden later weer te gaan vliegen, ook al was het weer wat minder, het was weer een succes!

Van hobby naar werk

In 2017 begon ik met het uitzetten van vluchten in het gebied waar ik zelf woon. Ook dit lukte weer. De fotovluchten wisselde ik af met fotoshoots en andere opdrachten én dat allemaal naast mijn fulltime job als metaalbewerker. Al was mijn lichaam hersteld, ik voelde dat ik me gewoon te veel op de hals haalde. Mijn ’80-urige’ werkweek zoals vroeger was weer aardig terug. Ik besloot om te stoppen met fotoshoots en met de ‘huis, tuin en keuken fotografie’ en mij primair te focussen op luchtfotografie.

2018 kenmerkte zich door een mooi voorjaar en een bloedhete en droge zomer. Na een paar vluchten in het voorjaar kon er in de zomer eigenlijk niet gevlogen worden door de hitte en de droogte. In september werden de vluchten pas weer hervat en gelijk ook met de langste vlucht die ik ooit had gevlogen, ruim 3 uur non-stop vliegen op de maximale vlieghoogte van 2400 ft. in het gebied waar ik zelf woon.

De bijzonderste foto

Na een vlucht begin oktober vanaf mijn nieuwe vaste standplaats kreeg ik te horen dat de veerboot waar het 2 jaar daarvoor allemaal mee begon heel snel zou vertrekken van Texel naar een sloperij in België. Ik besloot de laatste vaart te verslaan vanuit de lucht en ik nam contact op met de crew op Rotterdam Airport. Zij wisten hoe belangrijk het voor me was om dit te doen en ze garandeerden mij dat ze er alles aan zouden doen om de vlucht door te kunnen laten gaan.

Ik was reeds vroeg met diverse media in gesprek.

Dagelijks had ik contact met iedereen die nodig was om de vlucht te laten slagen. Op maandag 29 oktober 2018 in de avond kwam het bericht dat de boot op 31 oktober in de vroege ochtend zou vertrekken van Texel. Zo snel als het licht werd alles geregeld.

De dag van het vertrek begon voor mij al heel vroeg. Ik was reeds met diverse media in gesprek over mijn naderende luchtavontuur en er waren een aantal mensen op de been om uit te vissen hoe de boot precies ging varen. Het afscheid was begonnen en ik steeg op vanaf Rotterdam The Hague Airport om bij Hoek van Holland de Noordzee op te gaan en daar voer het schip. Op vol vermogen en in de zon. Zo’n acht keer zijn we rond de boot gevlogen en in totaal heb ik 157 foto’s gemaakt van de veerboot. Missie geslaagd! Een complete video van deze fotovlucht kunt u hier bekijken.

Toekomst in de lucht

Na het uitvoeren van deze vlucht was het voor mij duidelijk: dit is het vak waar ik in verder wil, ondanks dat ik al 22 vluchten achter de rug had en al de nodige vlieglessen had genomen. Het begon in 2016 allemaal met een grap en een advies om angsten te overwinnen, maar het resulteerde in een serieuze onderneming met klanten die door het hele land wonen.

Mijn bedrijf bestond al en die had ik destijds een eenvoudige naam gegeven, maar ik wilde ook een naam voor mijn werk als luchtfotograaf. Zo ontstond ‘De Vliegende Fotograaf’. Een naam met eenvoud en die door iedereen is te herkennen.

Ruud Alting, luchtfotograaf

Luchtfotograaf-Ruud-Alting-portret
Foto: Raúl Neijhorst