Blog #5 Echte vriendschap en een gedeelde liefde, of toch niet? 

Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on whatsapp

Het was begin Mei toen ik begon aan deze blog. Tussen deze en de vorige blog zitten alweer 3 vluchten, verdeelt over 2 dagen. Het begon met de Sony camera die mijn Canon’s moest gaan vervangen. De aankoop was gedaan en binnen een week was ik vertrouwd met de nieuwe camera en nu moest ik nog even wachten op mooi weer om te vliegen. Een piloot die ik eerder had ingezet voor een vlucht was inmiddels weer current (bevoegd) om als piloot te vliegen en we bespraken een vlucht op vrijdag 3 mei. De dag begon zo mooi en helder, met hier en daar een wolkje maar rond de middag trok het helemaal dicht en begon het te regenen. Helaas zat er niets anders op dan de vlucht te cancelen. 

Gelukkig werd ik zaterdagochtend vroeg uit bed gebeld met het verzoek meteen naar Zeeland te komen, het weer was geweldig en er lag werk te wachten! Op het vliegveld werd de briefing gedaan en de kist klaargemaakt voor de vlucht. Het weer was inderdaad geweldig maar er stond een stevige wind met kracht 6 tot 7 uit het noorden. En dat ook nog met de Cessna waarvan de motor een revisie had ondergaan, en dit de eerste commerciële vlucht na het onderhoud was. 

Maar nu moest de Sony toch echt bewijzen dat hij geschikt was dit werk…. Maar al heel snel bleek dat deze krachtpatser zeer geschikt was voor luchtfotografie. Want we vlogen niet alleen onder de zon, maar ook onder en door de wolken, door een regenbui en flinke windstoten die het vliegtuig behoorlijk lieten stuiteren…. Een leuke vluchtvideo mét cockpit-geluid is hieronder te bekijken.

Missie geslaagd! Klanten geholpen, camera kunnen testen én een leuke dag gehad! Ondertussen kreeg ik van de webmaster het bericht dat achter de schermen een begin was gemaakt met de webshop die in augustus van dit jaar online moet komen op deze website. Een grote klus, waarbij ik als fotograaf de opdracht heb om 100 freelance kwaliteitsbeelden klaar te zetten en te voorzien van de nodige informatie. 

Tijdens een bezoek aan een aantal vrienden kwam ten sprake hoelang het geleden was dat ik voor het eerst had gevlogen…. Half augustus 2016 was het antwoord… Waarop de precieze datum werd gecontroleerd en het bleek dat het zaterdag de 11e precies 1000 dagen geleden was dat ik met angst in mijn lijf in het vliegtuig op Texel stapte om te gaan fotovliegen. Dat was dus morgen al…. En zo snel als mogelijk werd het weerbericht bekeken en mijn goede pilotenvriend gebeld. Het was al reeds 22u dat ik de bevestiging kreeg dat er ook een vliegtuig beschikbaar was om een mooie dubbele vlucht naar en later ook weer van Texel te gaan maken. 

Het was reeds zaterdagmiddag en het weer was extreem goed om te vliegen. Mijn pilotenvriend is tevens mijn vlieginstructeur en de vlucht stond dus ook geboekt als een lusvlucht. Ik voel me ook echt al een beetje een piloot omdat ik zelfstandig het vliegveld op mag lopen en bij het vliegtuig de boel kan opstarten. De echte checks worden samen gedaan en uiteindelijk mocht ik de motor weer starten en naar de startbaan taxiën. Met een geweldige hoop vermogen trok ik het vliegtuig gemakkelijk van de grond en we klommen tot 700 ft. om het circuit uit te vliegen en koers te zetten richting Enkhuizen.  Met onderweg nog wat freelance foto’s vlogen we richting Den Oever. Ook dit keer bewees de Sony zijn ongekende kracht want de foto’s knalde letterijk van het scherm af!

Na 45 minuten vlogen we boven Texel, en werd aldaar de verkeerstoren opgeroepen…. ‘Clear to land on runway 04’ hoorde ik op de radio met het callsign van ons vliegtuig. Gezamenlijk maakte we ons op voor de landing…. De snelheid werd verminderd tot 70 knopen en de flaps werden tot het maximum ingesteld. Na de landing werd het vliegtuig geparkeerd op het veld en liepen we naar de toren toe om ons te melden. Na een paar gezellige praatjes, koffie met appelgebak en een plaspauze werd de route voor de terugvlucht bepaald. 

En na de checks van het vliegtuig mocht ik op een ‘onbekend’ veld het vliegtuig starten en naar de startbaan taxiën. Bij de startbaan melden we ons op de radio en we vertelde dat we onder zichtvliegomstandigheden (VFR) via baan 04 Texel Airport zouden verlaten om vervolgens op 2500 ft Texel zouden verlaten om terug te vliegen via het gecontroleerde luchtruim (CTR) De Kooy richting Hilversum. ‘Roger, goodbye’ hoorde we op de radio en vervolgens gaf ik weer volgas om het vliegtuig heel snel van de grond te trekken en te laten klimmen tot 2500 ft.

We vlogen via de kop van Texel en draaide 180 graden om naar Den Helder te vliegen, na de goedkeuring van De Kooy vlogen we richting Petten om daar landinwaarts te gaan en voorbij Alkmaar richting Zaanstad. Eenmaal voorbij Amsterdam kwam Hilversum weer in beeld alwaar we om 18.00u weer veilig op de grond stonden. Ik kan het niet anders dan een hele grote eer vinden om met zeer grote regelmaat in het vliegtuig te klimmen om óf te leren vliegen, óf om te mogen fotovliegen. Ik kan nu al niet meer wachten tot de volgende vlucht!

Na een warm onthaal op het kantoor van het vliegveld besloten we een hapje te gaan eten, en daar werd nog een serieus gesprek gevoerd over het vliegen. Onder het eten werden de logboeken bijgewerkt en toen kwamen we erachter dat ik al 10 uur les had gehad. Frans vroeg me wat ik nu echt van het vliegen vond… En ik kon niet anders dan eerlijk antwoorden dat ik vliegen niet eens zo heel bijzonder vond. Het opstarten en opstijgen van het vliegtuig geeft een geweldig gevoel! Maar als we eenmaal in de lucht hangen dan vind ik er niet veel meer aan. Mensen hebben vaak niet door dat vliegen uit veel meer bestaat dan alleen vliegen. Je moet heel vaak met de luchtverkeersleiding overleggen wat je aan het doen bent en wat je wil gaan doen, én je moet heel goed opletten dat je geen andere vliegtuigen in de buurt hebt. 

Het echte vliegvirus heb ik niet, dat is iets wat (bijna) alle andere piloten wel hebben. Want als ik een piloot spreek dan komt hun ongekende passie voor het vliegen al heel snel naar boven. Vrouw en kind moeten het al snel ontgelden, want vliegen gaat gewoon voor alles! Dat gevoel heb ik niet, ik zou niet bij iemand in het vliegtuig stappen als ik geen foto’s kon maken. Want wat een piloot heeft met vliegen, dat gevoel heb ik met fotograferen. Mijn passie begint wanneer ik het raam open kan doen, en de camera naar buiten richt. Als ik het weerbericht bekijk, en een vliegtuig heb geregeld, dan pas begint bij mij de ongekende passie. Vliegen is mooi, jazeker! Maar het is gewoon te duur om een beetje rondjes te gaan vliegen.

Deze blog is weer bijna ten einde, en met al 12 vlieguren in 2019 kan ik niet anders dan tevreden zijn. Laten we hopen dat we de rest van dit jaar nog vele mooie vluchten mogen maken!

Een vliegende groet vanuit kantoor.