Blog #3 Lentekriebels en camera-stress

Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on whatsapp

Maart was bijna voorbij, en de eerste lentedagen waren reeds gepasseerd. Het was weer tijd voor een vliegles en ik probeerde dat te combineren met fotogeniek weer voor foto’s. De klantenlijst was behoorlijk dus er moest wat gebeuren…..

Het weekend van de winter en de zomertijd bleek mooi te worden, en ik had vrijdag, zaterdag en maandag tijd om te vliegen, maar ik kreeg van mijn instructeur een foto doorgestuurd vanuit de lucht dat er boven Lelystad een dikke inversielaag lag tot 3000 ft. Maar daarboven was alles blauw….. Zaterdag was het nog veel erger, toen was ik zelf op het vliegveld Lelystad en daar hoorde ik de vliegtuigen maar zag ze niet…

Zondag werd het kouder, het ging regenen en waaien. Moeder Natuur deed haar werk en blies de lucht weer even schoon. 

Maandagmiddag spraken we af op het vliegveld en het weer was echt geweldig. Een strakblauwe lucht en een geweldig zicht van meer dan 30 km! De afspraak was simpel: Ik zou als leerling piloot het vliegtuig laten opstijgen en het naar de te fotograferen bestemming vliegen. Op de plaats van bestemming zou ik de controls overdragen en gaan fotograferen.

Tijdens de fotovluchten vlieg ik met een camera ‘harnas’ waar 2 camera’s aan vast zitten. Een Cessna is erg smal en ik had al lange tijd last van het feit dat ik met 2 camera’s mijn werk moest doen. Ik wilde terug naar 1 camera met 1 lens, voor zowel dichtbij als veraf….. Tijdens deze vlucht had ik per
uitzondering 4 camera’s bij me om te proberen. Dit wordt dus vervolgt…….

Door op regelmatige basis te vliegen zie ik dat de natuur langzaamaan weer ontwaakt uit de winterslaap en dat betekend dan ook dat het seizoen is begonnen. Over enkele weken staan in de bollenstreek alle velden weer volop in bloei en dan zullen we Noord Holland en Texel weer aandoen om de nodige plaatjes te maken. Meer dan genoeg plannen om de komende tijd veel te kunnen vliegen!

Ondertussen ben ik blij verrast met het enthousiasme van de mensen die De Vliegende Fotograaf weten te vinden. Het geeft heel veel energie om dit bedrijf nog veel harder te laten groeien. Want als luchtfotograaf ben ik misschien maar 100 minuten per maand in de lucht, ik ben op de grond wel meer dan 100 uur per maand aan het werk.

Ter afsluiting van deze blog wil ik nog een warme aanbeveling geven aan Stichting Hoogvliegers. Ik kon de stichting al enkele jaren van naam omdat ik op diverse vliegvelden activiteiten zie en/of hoor die de stichting organiseert. Stichting Hoogvliegers helpt ernstig zieke en chronisch zieke kinderen door voor 1 dag piloot te zijn. Ik besloot recentelijk om donateur te worden en zo een kleine bijdrage te leveren aan dit goede doel. Ik was zelf geen kind meer toen ik met een ernstige ziekte te maken had, maar ik kan me wel heel goed de fijne momenten herinneren dat mensen me eventjes een dagje, of zelfs maar een middagje weghaalde uit mijn ‘ziekte’.

Een vliegende groet vanuit Leerdam.